Elegy On Captain Matthew Henderson (第2/2页)

ls

    cirg the lake;

    ye bitterns, till the quagmire reels,

    rair for his sake.

    mourn, clam'ring craiks at close o' day,

    'mang fields o' fl clay;

    and when ye wing your annual way

    frae our claud shore,

    tell thae far warlds wha lies in clay,

    wham we deplore.

    ye houlets, frae your ivy bow'r

    in some auld tree, or eldritch tow'r,

    what time the moon, wi' silent glow'r,

    sets up her horn,

    wail thro' the dreary midnight hour,

    till waukrife morn!

    o rivers, forests, hills, and plains!

    oft have ye heard my ty strains;

    but now, what else for me remains

    but tales of woe;

    and frae my een the drapping rains

    maun ever flow.

    mourn, spring, thou darling of the year!

    ilk cowslip cup shall kep a tear:

    thou, simmer, while each y spear

    shoots up its head,

    thy gay, green, flow'ry tresses shear,

    for him that's dead!

    thou, autumn, wi' thy yellow hair,

    in grief thy sallow maear!

    thou, winter, hurling thro' the air

    the r blast,

    wide o'er the naked world declare

    the worth we've lost!

    mourn him, thou sun, great source of light!

    mourn, empress of the silent night!

    and you, ye twinkling starnies bright,

    my matthew mourn!

    for through your orbs he's ta'en his flight,

    o return.

    o henderson! the man! the brother!

    and art thou gone, and gone for ever!

    and hast thou crost that unknown river,

    life's dreary bound!

    like thee, where shall i find another,

    the world around!

    go to your sculptur'd tombs, ye great,

    in a' the tirash o' state!

    but by thy hourf i'll wait,

    thou man of worth!

    ahe ae best fellow's fate

    e'er lay ih.