Death And Dying Words Of Poor Mailie, Th (第1/2页)

    1783

    death and dying words of poor mailie, the author's only pet yowe., the

    an unournfu' tale

    as mailie, an' her lambs thegither,

    was ae day nibbling oher,

    upon her cloot she coost a hitch,

    an' owre she warsl'd ich:

    there, groaning, dying, she did lie,

    when hughoc he cam doytin by.

    wi' glowrin een, and lifted han's

    phoc like a statue stan's;

    he saw her days were near-hand ended,

    but, wae's my heart! he could na mend it!

    he gaped wide, but hing spak,

    at langth poor mailie silence brak.

    “o thou, whase lamentable face

    appears to mourn my woefu' case!

    my dying words attentive hear,

    ahem to my master dear.

    “tell him, if e'er again he keep

    as muckle gear as buy a sheep—

    o, bid him ie them mair,

    wi' wicked strings o' hemp or hair!

    but ca' them out to park or hill,

    ahem wa their will:

    so may his flocrease, an' grow

    to scores o' lambs, an' packs o' woo'!

    “tell him, he was a master kin',

    an' aye was guid to me an' mine;

    an' now my dying charge i gie him,

    my helpless lambs, i trust them wi' him.

    “o, bid him save their harmless lives,

    frae dogs, an' tods, an' butcher's knives!

    but gie them guid ilk their fill,

    till they be fit to fend themsel';

    ahem duly, e'